Ik kan niet shoppen. Ik kan het niet. Ik probeer nochtans. Gisteren stapte ik met flukse pas richting winkelstraat, maar eens daar aangekomen vertraag ik en weet ik precies niet goed meer waar ik mijn voeten moet neerzetten. Winkels binnenstappen vind ik moeilijk. Als ik er binnengeraak, dan lijkt het alsof ik rondzweef in een zeepbel, waardoor ik niks durf/wil/kan vastpakken, laat staan dat ik iets zou passen. Roltrap op, recht tussen de rekken door, terug naar beneden en naar buiten. De rij aan de pashokjes schrikt me af. Buiten proberen tot rust te komen, voor zover dat gaat terwijl ik doorheen de mensenmassa laveer. Ik krijg een zweetaanval en word licht in mijn hoofd. Na de tweede winkel ben ik het beu en rep ik me snel weer naar mijn vertrouwde saaie werkomgeving waar niets te zien is. Rust…

Vandaag tweede poging. Gewoon eens een paar dingen meenemen naar een pashokje, wie weet past er wel iets…

Note to self:  

Hm. Borsten van 27 jaar passen niet in topjes van de Jennyfer. Ook al passen die borsten in een gewoon B-cupje en past het buikje rimpelloos in een maatje small. Niet meer proberen dus. Een combinatie van een taille in maat XXS en kont van een rond medium formaat hoort ook niet thuis in voornoemde winkel. Net zo min als mijn kuiten onder een knierokje. Zegt dat die twee topjes met afvallende mouwtjes en slechts halfbedekte boobies en dat rokje en die broek met 10 cm openstaande tailleband het gezegd hebben.

Note to grote meerderheid van de winkels in de Nieuwstraat in Brussel:

TL-licht in de pashokjes lijkt me toch niet zo bevorderlijk voor de verkoop. Althans niet voor de verkoop aan mij. Daar sta je dan in een vaalbeige topje terwijl je sowieso al niet met vale kleuren staat (maar in de ProMod was er blijkbaar niets anders), elk haartje en puistje op je nog bleke vel uitvergroot. Niet flatterend. Alles zwijgend weer teruggegeven aan de eentalige winkeljuffrouw. Het zal wel aan mij liggen zeker?

Dus doen we maar verder met hetgeen in die 75 cm brede kast hangt zeker? Die kleren die ik moeizaam hier en daar stuk per stuk verzameld heb sinds mijn 16^de? Drie hoopjes van vier pulls, waarvan 1 hoopje joggingtops, en twee keer vier wollen winterpulls waarvan ik er twee of drie regelmatig draag. Eén hoopje van 10 broeken, waarvan ik er drie regelmatig draag denk ik. Twee hoopjes van tien t-shirts, waarvan een groot deel bijna tien jaar oud is en dus uit de mode of (vooral) niet meer aangepast aan mijn ondertussen iets of wat volwassen leeftijd. En een rek met een vestje of drie, en nog een stuk of wat topjes en oude jacketten die ik niet draag wegens met niets te combineren. Groot probleem bij mij: ik koop een mooi vestje dat ergens in de solden hangt, om thuis tot de conclusie te komen dat het bij geen enkele van mijn broeken past. En omgekeerd.

Omdat ik al weken rondloop met een ontsteking aan mijn voet durf ik geen hoge hakken dragen en kan ik ook broeken met een lengte voor hoge hakken niet aandoen omdat die dan over de grond slepen. En ik loop dus ook al weken aan een stuk alle dagen met dezelfde schoenen rond. Die dan nog vuil zijn ook.

Straks of in het weekend moet ik maar eens mijn kast leegmaken en misschien wat spullen naar de tweedehandswinkel brengen. Of misschien beter niet, want ik heb er al zo weinig. Eens alles uit de kast halen (letterlijk en figuurlijk) en nieuwe combinaties proberen te ontdekken… Ik zou eens iemand moeten vinden die het één namiddag om de zes maanden met mij uithoudt om persoonlijk shopadvies te geven. De mensen waar ik al mee gaan shoppen ben krijgen het negen kansen van de tien op hun heupen van mij (omdat ik zo’n twijfelaar ben die nooit iets koopt), ofwel krijg ik het op mijn heupen van hun kledingkeuze…

Ik denk dat ik bijna rijp ben voor de shoppsychiater. Ik durf wedden dat dat bestaat. In Amerika…