Dat kan tellen als titel, nietwaar?

Vandaag was ik in Antwerpen voor het werk. Mijn collega zei: "Ga daar eens praten met die en die, 't is vlak bij het Centraal Station." Makkelijk, dacht ik, en ik printte zonder veel aandacht toch maar een Mappy-kaartje van de precieze locatie. Ik zag vaagweg dat het richting Borgerhout was, maar 't leek inderdaad niet ver.

Ik was al wel eens in Borgerhout geweest. Twee of drie keer in de Carnotstraat. En telkens dacht ik: hm, what 's all the fuss about? Borgerhout valt toch best mee qua multiculti en ellendige hangjongeren en marginaliteit? Ok, der loopt wat gekleurd volk rond, maar storend vond ik dat daar nu toch niet.

Maar dat was dus nog maar de Carnotstraat. Mijn bestemming van vandaag was de Sint Elisabethstraat. En daarvoor moest ik afwijken van mijn vertrouwde Carnotstraat. Diep in gedachten verzonken en lettend op mijn plannetje legde ik een weg af die toch iets langer was dan ik dacht. Ik kwam op tijd aan op mijn bestemming en had een aangenaam onderhoud met een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd en stijl als mezelf. Na het gesprek keek ik op de klok, en zag ik dat ik mijn trein net niet zou halen. Dan maar met een omweg richting Meir.

Mijn tocht startte in wat ik zwart Borgerhout zou noemen. Veel ‘hairshops’ waar je van die vlechtjes en ‘cornrows’ op je hoofd kan laten produceren. De hairshop was over te nemen. Een fitnesscentrum dat geen fitnesscentrum meer was. Er hingen twee A4-tjes aan het raam, met daarop in alcoolstift: GEeN fITneSs MeeR. Ofzoiets. Een straat verder ontwaarde ik opvallend veel Arabische namen op de deurbelplaatjes en brievenbussen. ‘k Zag daar zelfs een naam die me misschien nog een pak geld kan opleveren. Jullie gaan me niet geloven hè, maar ik weet Osama Bin Laden wonen. In de Dambruggestraat in Borgerhout. Echt waar! Heeft iemand Bush zijn telefoonnummer toevallig? Ik kruiste een stinkende, vuile dame die enkel een panty en een gebreide trui droeg. Ze liet mankend haar hondje uit…

Een auto met Poolse nummerplaat sjeezde voorbij, en dat was blijkbaar een vreemde aankondiging van het feit dat we in Aziatisch Borgerhout aankwamen. Een hele straat vol Chinese restaurants. Ik liep verder over een pleintje, keek wat rond, en plots viel mijn oog op een straatnaambordje. ‘De Coninckplein’, zei het. De schrik sloeg me om het hart!!! Het De Coninckplein, ik was op het De Coninckplein in Antwerpen!!! Help!!! Ik kon alle momenten verkracht worden en dan tijdens mijn verweer struikelen over een blik Cara Pils en met mijn bil op een besmette spuit terechtkomen om dan in de loop van een revolver te kijken als ik weer wilde rechtkrabbelen. Ik voelde plots een louche sfeertje opkomen. Iedereen rondom mij was plots verdacht. Waar hadden die twee Russen het over? Had die zwarte baby geen bom in zijn charetteke liggen? Toch straf wat media kunnen doen hè? Ik overwoog nog even iets te gaan drinken in Grand Café Permeke, maar liep wijselijk door.  Door een straat waar elk opschrift even onleesbaar was als die van de Chinese restaurants. ’t Was Russisch dit keer. In de verte zag en hoorde ik trams rijden. Op dat moment voor mij een teken van beschaving (lol). Daar moest ik naartoe. Op mijn weg weer naar België toe kwam ik nog langs Hotel Madison (?), dat ‘Verzorgde Kamers’ promootte door middel van een slordig handgeschilderd bordje boven de deur. De afbladderende gesloten rolluiken deden me vermoeden dat de kamers niet zo verzorgd waren als het bordje beweerde. Eindelijk was ik op de hoek van de straat. Back in Belgium na een wereldreis van tien minuten. Een Filippijnse nanny met een Arabische peuter in een buggy draaide de Russische straat in. Aan de overkant van het kruispunt las ik: GEBROKEN GEBIT! ONMIDDELLIJKE HERSTELLING! STERK! KWALITEIT! (sic) Naast deze letters brulde een poema met op het eerste zicht ijzersterke tanden. Koos dit bedrijfje z’n ligging strategisch? Ik weet het niet.  

Conclusie? Borgerhout is vuiler en slechter onderhouden dan ik dacht. Of er zich nog andere problemen manifesteren laat ik in het midden. Daar wil ik na één wandelingetje van tien minuten niet over oordelen. Maar ‘k durf niet afstrijden dat Borgerhout een explosieve cocktail van mensen herbergt en de media ergens, minstens gedeeltelijk, wel een punt hebben…